การทักทายในภาษาจีน


1.你好
    Nǐ hǎo
    หนี่ห่าว
    สวัสดี

2.您好
    Nín hǎo
    หนินห่าว
    สวัสดี

3.早安
   Zǎo ān
   เจ่าอาน
   อรุณสวัสดิ์

4.早上好
   Zǎoshang hǎo
   เจ่าซ่างห่าว
   สวัสดีตอนเช้า

5.晚安
   Wǎn'ān
   หวานอาน
   ราตรีสวัสดิ์

6.晚上好
   Wǎnshàng hǎo
   หว่านซ่างห่าว
   สวัสดีตอนเย็น

7.老师好
   Lǎoshī hǎo
   เหล่าซือห่าว
   สวัสดีคุณครู/อาจารย์
 
8.好久不见，你怎么样?
   Hǎojiǔ bùjiàn, nǐ zěnme yàng?
   ห่าวจิ่วปู๋เจี้ยน หนี๋เจิ่นเมอย่าง
   ไม่ได้เจอกันนาน เป็นไงบ้าง

9.最近忙吗？
   Zuìjìn máng ma?
   จุ้ยจิ้น หมางมะ
   ช่วงนี้ยุ่งไหม

10.你身体好吗？
      Nǐ shēntǐ hǎo ma?
      หนี่เซินถี่ห่าวมะ
      คุณสุขภาพเป็นไงบ้าง

11.我的身体很好。
      Wǒ de shēntǐ hěn hǎo.
      หว่อเตอเซินถี่เหิ่นห่าว
       สุขภาพฉันดี

12.你父母身体好吗？
      Nǐ fùmǔ shēntǐ hǎo ma?
      หนี่ ฟู่หมู่ เซินถี่ ห่าวมะ
      พ่อแม่คุณสุขภาพเป็นไงบ้าง

13.带我向他们问好。
     Dài wǒ xiàng tāmen wènhǎo.
     ไต้หว่อเซี่ยงทาเมิน เวิ่นห่าว
      ฝากสวัสดีพ่อแม่คุณด้วย

14.你好吗？
      Nǐ hǎo ma?
      หนีห่าวมะ
      คุณสบายดีไหม

15.我很好，你呢
      Wǒ hěn hǎo, nǐ ne
      หว่อ เหินห่าว หนี่เนอ
      ฉันสบายดี คุณล่ะ

16.我也很好。
      Wǒ yě hěn hǎo.
      หว่อ เหย่ เหิน ห่าว
      ฉันก็สบายดี

ภาษาจีน (汉语 - 漢語 - Hànyǔ - ฮั่นอวี่, 华语 - 華語 - Huáyǔ - หัวอวี่ หรือ 中文 - Zhōngwén - จงเหวิน) เป็นหนึ่งในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ชาวจีนส่วนใหญ่ถือภาษาจีนพูดชนิดต่าง ๆ ว่าเป็นภาษาเดียว โดยทั่วไปแล้ว ภาษาพูดในกลุ่มภาษาจีนเป็นภาษาที่มีเสียงวรรณยุกต์และไม่อ่านเนื่องเสียง อย่างไรก็ดี ยังมีความแตกต่างกันในภาษาพูดแต่ละภาษาอยู่มาก ความต่างเหล่านี้เทียบได้กับ ความแตกต่างระหว่างภาษาของภาษากลุ่มโรมานซ์ เราอาจแบ่งภาษาพูดของจีนได้ 6 ถึง 12 กลุ่ม ขึ้นอยู่กับเกณฑ์ที่ใช้ในการแบ่ง ที่เป็นที่รู้จักดี เช่น กลุ่มแมนดาริน กลุ่มหวู และกลุ่มกวางตุ้ง ยังเป็นที่โต้เถียงกันถึงปัจจุบันว่าภาษาพูดบางกลุ่มควรจัดเป็น "ภาษา" หรือเป็นแค่ "สำเนียง"
ประชากรประมาณ 1/5 ของโลกพูดภาษาจีนแบบใดแบบหนึ่งเป็นภาษาแม่ ทำให้เป็นภาษาที่มีคนพูดเป็นภาษาแม่มากที่สุด สำเนียงพูดที่ถือเป็นมาตรฐาน คือ สำเนียงปักกิ่ง หรือ ภาษาฮั่น ซึ่งอยู่ในกลุ่มภาษาแมนดาริน ภาษาจีนกลาง หรือ ภาษาจีนแมนดาริน (Standard Mandarin) เป็นภาษาทางการของสาธารณรัฐประชาชนจีน และสาธารณรัฐจีนหรือไต้หวัน เป็นหนึ่งในภาษาทางการ 4 ภาษาทางการของประเทศสิงคโปร์ (ร่วมกับ ภาษาอังกฤษ ภาษามาเลย์ และภาษาทมิฬ) และเป็นหนึ่งใน 6 ภาษาที่ใช้ในองค์การสหประชาชาติ (ร่วมกับ ภาษาอังกฤษ ภาษาอาหรับ ภาษาฝรั่งเศส ภาษารัสเซีย และภาษาสเปน) ภาษาจีนกวางตุ้ง เป็นภาษาทางการของ ฮ่องกง (ร่วมกับภาษาอังกฤษ) และมาเก๊า (ร่วมกับภาษาโปรตุเกส)
นอกจากนี้ ภาษาเขียนยังได้เปลี่ยนแปลงตามระยะเวลา แต่การเปลี่ยนแปลงของภาษาเขียน ช้ากว่าการเปลี่ยนแปลงของภาษาพูดอย่างมาก จึงไม่ถูกจำกัดโดยความเปลี่ยนแปลงของภาษาพูดโดยส่วนใหญ่ ในปัจจุบัน ภาษาจีนใช้อักษรมาตรฐาน 2 รูปแบบทั่วโลก ได้แก่ อักษรจีนตัวเต็ม และ อักษรจีนตัวย่อ